De voetveeg van
Tango Belvedčre…oftewel Tango als bewustzijnsinstrument.
Toegegeven de locatie had een enorm tangogehalte
toen ik de foto in de brochure van Carla & Oliver zag.
‘Met uitzicht op de Middellandse Zee en op een nóg
fijner tangogevoel’ schreven ze.
Geboekt dus want vooral dat laatste sprak me enorm
aan. In een gesprek met Carla van tevoren vonden we snel onze gemeenplaats; de vorm
tango komt op de tweede plaats, uitdrukkelijk ná eerst te werken aan de
kwaliteit van het contact.
Tango beschouw ik als mijn grote inspiratiebron
voor mijn persoonlijke groei. Inspiratie in de zin van: altijd én
onverbiddelijk wordt duidelijk hoe ik me tot de ander – in dit geval
(dans)partner - verhoud.
Als coach heb ik al heel wat training achter mijn
kiezen maar een snellere bewustwordingsmethode als tango ben ik nog niet
tegengekomen! Als ik dans wordt me onmiddellijk duidelijk waar ik sta. Als ik
denk “Oh, God hij doet weer alles verkeerd…” bevind ik me zonder twijfel
uit mijn ‘innerlijke’ as én in mijn slachtofferrol. Als ik lekker in mijn
velletje steek voel ik: Hé, interessant, hij wil dit en wat wil ik?
In de Tangoweek die ik samen met mijn partner
volgde in Cerbčre - half oktober - kon
ik hier dagelijks mee aan de slag.
We waren er met een groep van acht dansparen van
verschillende niveaus. ’s Morgens een bewegingsles met veel deelvaardigheden
uit de tango: ontspannen, lopen, houdingsaspecten, muziek luisteren en ’s
avonds dansles met veel duidelijke ‘stappen’ plannen, precisie,
verbindingsvaardigheden, alles afgestemd op waar groep en individuen waren en
goed afgewisseld met plezier en lichtheid. Daarna gezamenlijk en relaxed op
zijn Frans dineren en aansluitend salon.
De middag was er om uit te rusten, te genieten van
zon, zee en strand en dat in oktober!
Heerlijk.
En over de locatie was niets teveel gezegd: alsof
we de grandeur van de jaren ‘30 binnenstapten – een prachtig soort vergane
glorie - met op onze kamers voldoende comfort (dat willen we natuurlijk wel
weer!)
In de ovaalvormige danszaal hadden we al dansend
steeds oogcontact met de Middellandse zee…dat vond ik een fantastische
ervaring, om die wijdse blik van de zee ook steeds binnen bereik te hebben,
zeker als ik weer in een van mijn worstelingen terechtgekomen was in de dans.
De blik op zee maakte dat ik in ieder geval weer ging ademen!
Onze ‘dans-leerwensen’ zijn aan het begin
geďnventariseerd en gaandeweg de week creatief ingevuld waarbij ieder op zijn
eigen moment zijn leerdoel voorbij zag komen. Ik had als leerwens: minder
beheerst dansen (op de video bij mijn eigen dansleraar zag ik er zo beheerst
uit, terwijl ik me van binnen heel anders voel) en meer techniek en nieuwe
passen leren.
Ik ben ruimschoots aan mijn trekken gekomen zij
het op een heel andere manier dan ik verwacht had. Vooral binnen tango word ik
daar vaak in verrast.
Dankzij de toenemende pijn in mijn benen kwam ik
via dansen en praten met Oliver achter
dat ik wel wat minder mijn best mocht doen. Juist die gedrevenheid maakt dat ik
teveel spanning in mijn benen heb waardoor volgen moeizamer gaat en het geheel
er ook te beheerst gaat uitzien. Terwijl ik eerst nog dacht dat mijn
balletachtergrond een pluspunt zou zijn bij het leren van de tango moest ik die
precisie hier juist laten varen. “Je volgt goed en ga maar eens wat slordiger
dansen" was het advies. Wat een opdracht! Niet meer mijn best mogen doen
en ook nog slordig dansen…
Ben ik daarvoor naar Cerbčre gekomen? Maar het
heeft me geleerd dat ik mag zijn waar ik ben, op mijn manier en dat gaat verder
dan alleen tangodansen. Of ik het nu wil of niet: mijn hele hebben en houwen
(en ziel) laat zich zien binnen de tango. En het is aan mij om daar wat mee te
doen of niet.
We sloten de week af met een verzoek om de barrida
te leren, het slepen van de voet. Iemand noemde het de voetveeg. Mooier en
duidelijker kan toch niet? De eerste nacht in eigen bed: ik draai mij
halfslapend op een lome manier om in mijn bed. Opeens ben ik klaar wakker, dat
volgen van dat been op die lome manier: Dat is tango! Mijn lichaam heeft het
opgepikt, voorbij aan het mijn best doen. YES!
Elly Binkhorst, Almere