Hallo vrienden, Voor wie dat leuk vindt, een verslagje van mijn tango week met www.carlasomer.nl in www.valsinestra.ch. Mark.
Qua organisatie en temperatuur vind ik het prettig laat te vertrekken en 's-nachts te rijden. Daarom vertrok ik vrijdag pas om 21:30 met de motor op weg naar Val Sinestra. Het was nog best wel druk in het Ruhrgebied rond middennacht. Ik bedacht dat dit door Pinksteren kon komen.
	Zaterdag een uur of acht zocht ik een Alpenweide in Oostenrijk op een een dutje te doen. Rond het middaguur arriveerde ik bij het indrukwekkend mooie klassieke gebouw van Val Sinestra. De gastvrouw maakte een lunch voor mij. Ik ging slapen in de warme zon en vervolgens in mijn inmiddels gerede kamer. Bij het diner ontmoette ik het eerste tango stel, Erik en Joyce. We maakten na het eten een wandelingetje. Ik liet mij zelfs tot enkele stappen op de nabijgelegen kleine gletsjer verleiden. Aan het einde van de avond arriveerde de bus met de meeste tango dansers. Meteen was er de prima combinatie van de sfeer van Val Sinestra met deze enthousiaste club.
		Zondag gingen we wandelen met de vijf absolute beginners. De beginners hadden tot 19:15 vrij. Via een paar bewegende hangbruggen voerde de wandeling naar www.zuort.ch, een schitterend nog gesloten terras in de middle of nowhere. Het was heerlijk zonnig. Ik had mijn motorjas mee. Die vormde alleen maar ballast. Saskia leverde een handige rugzak om hem te dragen. Op naar Vna. Ik kon het gemakkelijk onthouden door te denken aan de Vereniging Nieuw Andersdenkenden. Een plaatsje met een aantal terrasjes. In www.maryleen.ch proefde ik de eerste Nüsstorte. Dit werd het begin van een wetenschappelijk onderzoek naar de verschillende Nüsstorter in de wijde omgeving. De eigenares, een Nederlandse vrouw, had voor Val Sinestra gewerkt. Bij diner was de groep compleet. 's-Avonds onze eerste les en zelfs onze eerste Tango salon. Ik was erg bang voor mijn slechte ervaring met Tango en mijn onhandige motoriek. Het viel allemaal reuze mee. In de salon wilden ook zeer gevorderde dansers zich door mij laten leiden. Peux nerveus was het best leuk. Een van de dansers, Laura, vroeg of ik kon voelen dat ze bij mij was. Dat raakte mij. Misschien wel wat Tango is: bij iemand zijn en en iemand bij jou laten zijn.
	's-Morgens konden we Feldenkrais van onze tango leraar Bennie krijgen. Ik besloot gelijk alle lessen te volgen. Heel prettige manier om, het klinkt gek, de intelligentie in mijn lichaam te verhogen. Daarmee een prima voorbereiding voor Tango. Na deze mooie eerste Tango ervaringen gingen we in iets gewijzigde samenstelling een andere wandeling maken met weer een laatste pauze bij Vna. Jerome, een vriend van Bennie, had zich bij ons gevoegd. Hij was mee als gast en zou yoga geven. 's-Morgens kon je met de bus mee, om iets verder weg te wandelen. Ik koos in plaats daarvan voor de Feldenkrais. Ik kon immers met mijn motor tochtjes maken, als ik dat wilde. In het eerste dorp, www.ramosch.ch, vonden we geen café. Ilse rekte haar beenspieren. Ze kon best stevig wandelen en moest dan wel even rekken. Het was een paar honderd meter klimmen naar Vna. Ik raakte achterop. Toen ik weer bij de rest was, hield Herman een postbus (post-bus) aan. De chauffeur stopte niet helemaal van harte en nam Herman en mij mee naar Vna. Een half uurtje later arriveerde de rest. Uiteraard ging het over watjes en doorzetters. Ik ging even een dutje in het gras doen. Thuis gekomen ruilden Ilse en ik van kamer. Ilse kon niet slapen vanwege het lawaai van de beek aan haar kant. Het leek mij geen probleem en bood de ruil aan. De beginners konden goed met elkaar overweg. Bennie voegde zich vaak bij ons in de Stube, waar we gezellig biertjes en koffie dronken. Het personeel was fantastisch en zette een prima sfeer neer.
Vanaf dinsdag werd meer regen voorspeld. Ik besloot nu de Alpenpassen te gaan bekijken met de motor. Een aantal mensen zeiden wel mee te willen. Uiteindelijk kwam dat er niet van, ook omdat ze alleen door de helm beschermd waren. Ik gaf een route aan mijn GPS, Truus. Truus stuurde mij geheel onverwacht een autotrein op door de Vereinatunnel. Eigenlijk wilde ik over de Flüelapass of de Albulapass. Ik snapte even niet waar ik terecht was gekomen. Ik dacht: Wat is 18 frank toch een forse tol. Zou het voor een heel lange tunnel zijn? Wat is dit hier allemaal? Een grensovergang? Een station? Jeetje, misschien een autotrein. De trein kwam. Ik bleek ik door alle wagons te moeten rijden over een soort rooster, zoals ik dat van de Noorse boten ken. Er was geen dak en de zijkanten hadden ramen zonder glas. Ik stapte af, en legde mijn helm op de motor. De machinist riep en gebaarde vanaf het perron, dat ik mijn helm weer op moest zetten,en op de motor gaan zitten met het stuur vast. Hij wenste mij "Joy". Toen de trein ging rijden, begreep ik zijn geboden. Ik moest steeds de motor opvangen in  de schommelende trein en het was een enorm lawaai in de tunnel. Een heel aparte ervaring rijker, reed ik verder en kwam bij de Julierpass op 2300 meter. Een komen gaan van enkele motoren. Een Duits clubje Motto Guzzi's reed met een mooie Guzzi ronk weg. Ik zette het op video. Ik sliep toch iets minder door het geluid van de beek. Toch was het een heel prettig geluid, dat mij natuurlijk aan de vele Noorse watervallen deed denken. De tangolessen en -salons bleven leuk en inspirerend. Mijn zelfvertrouwen nam toe. Ik kon eigenlijk van alle deelnemers genieten. Er waren best veel Noorwegen gangers, waarmee ik informatie kon uitwisselen over het beloofde land. De sfeer was open. De tango dansers leken een heel leuk soort eigengereidheid te bezitten. Ilse, Bennie en ik zochten elkaar regelmatig op in de Stube. Met Peter, de eigenaar en zijn personeel had ik veel gesprekken over de passen. Het was behoorlijk lastig uit te vinden wanneer die dingen open gingen. Ik was teleurgesteld dat de www.stelvio.ch met haar 48 bochten tot 2800 meter nog dicht was. Er lag heel veel sneeuw zei Peter.
	Woensdag richting Italië. Schitterende route langs de Ofenpass. De Umbrailpass richting de Italiaanse Stelvio was nog dicht, maar er stond een bordje dat hij vrijdag open zou gaan. De gebouwen in Italië waren heel bijzonder. Een kerktoren in het water bij Curon Venosta had van Dalí kunnen zijn. Nog even lekker sturen bij een mooie afdaling in Oostenrijk. De Tango begon met samen lopen. Inmiddels leerden we de eerste passen zoals de Ocho's. Ik kon steeds beter voelen wat de vrouw deed en nodig had. De sfeer in de les was ontzettend speels. Vooral Bennie bracht dat in. Carla was super in het analyseren, wat er aan de hand is, en daar op een positieve manier feedback over geven. Bennie was heel kernachtig in onderliggende verbanden op een vanzelfsprekende manier. Er was wel een uitdagende, maar geen competieve sfeer. Als ik mij niet vergis, hadden we deze avond een Argentijnse avond. Een speciaal keuzeritueel voor drie dansjes per koppel. Wel bijzonder. De vrouwen zoeken oogcontact, de mannen wisselen een knikje en halen de vrouw op. Je kunt nu ook achterblijven, vooral, omdat er meer vrouwen dan mannen waren. Heel spannend en ook leuk.
		Donderdag naar de passen waar Navtec (GPS Truus) mij niet wilde hebben. ik moest er een stuk of tien waypoints op zetten, om de route er langs te krijgen en niet bijvoorbeeld via de autotrein. Heen over de Flüelapass. Lekker veel sneeuw langs de weg en bijzonder rustig. 2383 m. Erg indrukwekkend. Op de terugweg langs de Albulapass. Ik oefende nog uitvoerig ocho's, cirkels en slalons met de motor op een parkeerterrein ter voorbereiding van de Stelvio. Ik reed daarna merkbaar beter. Wel een beetje kramp in mijn benen de volgende dag. Bij Sent, vlakbij het hotel, schitterende regenbogen. Zelfs een dubbele en een mooie boog van 180°. En wat een aparte fontein. 's-Avonds een film en rondleiding over en door het imposante gebouw. Het was vroeger een sanatorium. Iedereen was onder de indruk van het water met arseen, wat men dronk en het radioactieve bad wat men nam. Er waren verschillende bronnen met deze kwaliteiten. Gelukkig ook bronnen met prima drinkwater. Veel ruimten met baden en zo zijn nog intact. Er werd ook verteld over een aardige geest, die er nog leeft, genaamd Herman. Ik en anderen dachten dat ze door geesten bezocht werden. Vooral Jerome ervoer dit heel sterk.
	Vrijdag was het slot. Het personeel hielp mij uit te vinden, dat Stelvio toch te laat open ging, namelijk 17:00. Ik reed over een kleine Oostenrijkse pas naar een nabijgelegen fout en duur tax free dorp. Heel smalle weg met bochtige donkere tunneltjes. Waar ken ik dit van? Ilse genoot van een klein motorritje van Vna naar Val Sinestra. 's-middags deden we Feldenkrais met de stem. Praten met je mond dicht bijvoorbeeld. Mooie combinatie van lol en onderzoeken onder leiding van Bennie. Het wetenschappelijk onderzoek naar Nüsstorte naderde de conclusie, dat die van Val Sinestra inderdaad tot de beste behoort. De namen van de andere zijn mij even ontschoten. 's-Avonds hadden we een soort deelronde. Ik voelde mij te geëmotioneerd om dat te delen, vond ik. Bovendien had ik Carla en Bennie al uitvoerig bedankt. De groep heeft mij onvoorstelbaar veel gegeven. Ilse en ik hadden inspiratie de trein naar Milaan te nemen. Ik wilde dan de trein terug naar Val Sinestra nemen om maandag de Stelvio te rijden. We besloten toch gewoon naar Amsterdam te reizen. Carla en haar vriend Paul besloten op het laatste moment nog even te blijven.
Zaterdag terug. Ik wilde om 5:30 (!!!) tegelijk met de bus vertrekken. Deze bus van Val Sinestra zou via Venlo naar Den Bosch zou rijden. Ik wilde misschien een of twee pauzes delen. Het ontbijt met slaperige gezichten was bijzonder. Iemand had Bennie verteld dat de bus om 4:30 zou vertrekken, en Ilse had mij verteld dat hij om 5:00 zo vertrekken. Door de schitterende wolken tussen de bergen "moest" ik een paar foto stops maken. De bus liet ik voor gaan. Ik moest smeerolie kopen en regelmatig een dutje doen. Ik haalde de bus niet meer in en was om 20:00 thuis. Het was een supermooie week. Ik bleek ondanks de offers voor de wetenschap tot mijn grote verbazing ook nog eens mijn streefgewicht na enkele maanden Gezond Slank met Dokter Frank te hebben bereikt. Mark.